26 januari 2026 | Verhaal | ~6 minuten leestijd
Onze spelers zetten zich in voor twee trainingen en één wedstrijd per week. Hoe ziet de organisatie achter de schermen eruit? Hoe waarborgen we de veiligheid, fysieke conditie en technische en mentale paraatheid van ons team? Hoor het van onze gecertificeerde hoofdcoach Mladen Vukasinovic, geïnterviewd door Luka Vethake.
Kun je ons vertellen over je passie voor volleybal? Wanneer begon die en waarom is het zo'n belangrijk onderdeel van je leven gebleven?
Mijn volleybalreis begon ruim 30 jaar geleden in Belgrado, waar ik begon te spelen met vrienden van school. Mijn eerste club heette Blokkeer, wat een interessante samenloop van omstandigheden is, gezien het feit dat ik later een blocker werd en uiteindelijk lid werd van Geen belemmeringen.
Al vroeg behaalden we opmerkelijk succes, waaronder het winnen van een toernooi waaraan veel van de sterkste clubs van Servië deelnamen. Dat leidde tot een uitnodiging om te trainen bij Partizan, een van de meest prestigieuze clubs in het land. Partizan speelde een belangrijke rol in mijn vorming, zowel als speler als persoon. We streden op een hoog, professioneel niveau, maar even belangrijk waren de vriendschappen, het reizen en de gedeelde groei. Er is een uitdrukking in Servië: “Andere clubs hebben supporters, Partizan wordt geliefd!”
Toen ik aan de universiteit begon, vreesde ik aanvankelijk dat mijn volleybalcarrière zou kunnen eindigen. Hoewel ik lid bleef van clubs in de tweede divisie, bleken mijn universiteitsjaren de meest lonende periode te zijn. Ik speelde voor het universiteitsteam en nam deel aan internationale wedstrijden, waarbij ik reisde naar steden zoals Beiroet, Valencia, Parijs, Istanbul en Milaan, en we behaalden samen sterke resultaten.
Na mijn verhuizing naar Antwerpen, vier jaar geleden, miste ik het volleybal echt - het is een deel van wie ik ben. Die zoektocht bracht me naar No Blockers, waar informele sessies evolueerden tot een groeiende, gestructureerde club die vandaag de dag nog steeds in ontwikkeling is.
Wat motiveerde je om de coachcertificering te volgen en hoe ziet het proces eruit?
Mijn belangrijkste motivatie was om de passie die ik voor volleybal heb door te geven. Ik heb twee kinderen en ik gel.
Volleybal in België is zeer goed georganiseerd, met competities voor alle leeftijden, van jeugd tot veteranen, en ik wilde deel uitmaken van dat ecosysteem. Ik was ook volleybal scheidsrechter op nationaal niveau in Servië, maar ik koos er uiteindelijk voor om me te concentreren op spelen en coachen.
Het certificeringsproces combineerde theorie met sterke praktische elementen. Een aspect dat ik bijzonder waardeerde was de “learning by doing” aanpak. We kregen echte casestudy's voorgelegd – zoals het ontwerpen van een warming-up – en werkten in groepen om sessies te geven, waarbij andere cursisten als spelers optraden. Elke sessie werd gevolgd door gestructureerde feedback en discussies over verbetering, nieuwe technieken en moderne trainingsmiddelen.
Het was een zeer ondersteunende en collaboratieve ervaring, en ik kijk ernaar uit om mijn opleiding als coach voort te zetten.
Wat is de trainingsfilosofie van No Blockers en hoe vertaalt u deze naar de praktijk op het veld?
Onze trainingsfilosofie is opgebouwd rond drie kernpijlers.
De eerste is vertrouwen—het opbouwen van vertrouwen, wederzijds respect en sterke banden binnen het team. De tweede is ervaring. We streven ernaar om elke speler zinvolle speeltijd te geven, ongeacht hun achtergrond of niveau. Dit omvat uitgebreide rotatiesystemen, het gebruiken van volledige selecties en spelers verschillende rollen en wedstrijdsituaties laten ervaren.
Training is veel meer dan fysieke of technische ontwikkeling. Het is ook de plek waar spelers elkaar beter leren kennen, experimenteren met nieuwe ideeën en bijdragen leveren buiten het veld. Zo heeft een van onze spelers een interne statistiekenapplicatie ontwikkeld en anderen dragen bij met hun professionele expertise en ervaring.
De derde pijler is continue verbetering. Zoals een van onze spelers ooit zei: “Volleybal is een spel waarin je elkaars fouten herstelt.” Niemand is perfect en constructieve correctie - van de ontvangst, het zetten of de positionering - is essentieel voor collectieve vooruitgang.
Onze grootste uitdaging op dit moment is het managen van een zeer diverse selectie. We hebben spelers met professionele ervaring naast anderen die pas recentelijk begonnen zijn met spelen. Het balanceren van de trainingsintensiteit en betrokkenheid voor alle niveaus vereist zorgvuldige planning, individuele aandacht en extra vriendschappelijke wedstrijden om de ontwikkeling van spelers te ondersteunen.
Wat kunnen we de komende jaren van No Blockers verwachten?
Op korte termijn is ons doel dit seizoen duidelijk: de competitie en de beker winnen. We staan momenteel bovenaan in het kampioenschap en blijven gefocust op het vasthouden van onze vorm, terwijl we tegelijkertijd alle spelers blijven ontwikkelen.
Op middellange termijn, binnen de komende twee jaar, plannen we de lancering van een damesafdeling die officieel zal deelnemen aan wedstrijden. We streven er ook naar een jeugdafdeling op te richten en onze clubstructuur verder uit te breiden. Daarnaast onderzoeken we de oprichting van een beachvolleybalafdeling, omdat we geloven dat de internationale gemeenschap van Antwerpen sterk zou profiteren van een dergelijk initiatief.
We nemen al deel aan toernooien in de Benelux en zijn van plan internationaal uit te breiden, waaronder competities in landen als Duitsland, Frankrijk en Servië.
Vooruitkijkend naar vijf jaar, zijn we ambitieus. Onze langeterm.
Wij geloven in groot dromen, samen groeien en iets betekenisvols opbouwen - zowel op als naast het veld.
