22 augustus 2026 | Verhaaltijd | leestijd ca. 10 min
Volleyballen is een zeer dynamische sport, met veel springen, landen, sprinten en plotselinge richtingsveranderingen. Het verbeteren van deze vaardigheden en het helpen van een atleet om hun volledige fysieke potentieel te bereiken is zowel een wetenschap als een kunst. Onze 'scientartist' dr. Begüm Okudan legt uit hoe blessurepreventie, behandeling en trainen bij No Blockers eruitzien.
Vertel ons over uw ervaring en uw band met No Blockers
Ik ben fysiotherapeut met een doctoraat in de fysiotherapie en revalidatie, en ik heb ervaring met het werken met verschillende patiënten in zowel klinische als academische omgevingen. Mijn huidige klinische focus ligt voornamelijk op orthopedische en sportblessures. Ik gebruik een combinatie van manuele therapie en therapeutische oefeningen om patiënten te helpen pijn te verminderen, beweging en kracht te herstellen en terug te keren naar hun dagelijkse activiteiten of sport.
Hoewel sportrevalidatie een van mijn belangrijkste interessegebieden is, omvat mijn klinische ervaring een veel breder scala aan musculoskeletale aandoeningen. Ik werk met mensen van verschillende leeftijden en activiteitenniveaus, van recreatieve sporters tot mensen die te maken hebben met alledaagse pijn of herstellen van een blessure of operatie.
Naast mijn praktijk draag ik ook met mijn professionele expertise bij aan No Blockers. Toen No Blockers groeide, greep ik de kans om het pilotprogramma voor Blessurepreventie (IPP) voor te stellen en te initiëren, met als doel onze spelers te helpen gezond te blijven, optimaal te presteren en blessures te voorkomen voordat ze ontstaan.
Komend seizoen zetten we de volgende stap via onze nieuwe samenwerking met TALENTA+, waarmee we een meer gestructureerde en geplande trainingsaanpak introduceren. Ik ben benieuwd hoe deze nieuwe aanpak gedurende het seizoen invloed zal hebben op de aanpassing, fysieke ontwikkeling, prestaties en het blessurerisico van de spelers.
Vertel ons meer over de connectie tussen volleybal en fysiotherapie.
Welke effecten hebben een warming-up en cooling-down?
Fysiotherapie draait niet alleen om het behandelen van blessures. Het gaat er ook om prestaties te optimaliseren door te begrijpen hoe de biomechanica, fysieke capaciteit, trainingsbelasting en individuele kenmerken van een atleet met elkaar wisselwerken. Volleybal vraagt veel van enkels, knieën, schouders en onderrug. Wanneer de eisen groter zijn dan het vermogen van een atleet om zich aan te passen en te herstellen, neemt het risico op blessures toe. Kortom, er is een zeer dunne lijn tussen een atleet aanzetten tot verbetering en hem voorbij zijn grenzen duwen.
Het vinden van die balans is een van de belangrijkste rollen van fysiotherapie in de sport. En goede prestaties beginnen natuurlijk met een goede voorbereiding. Een gestructureerde warming-up bereidt het lichaam en het zenuwstelsel voor op de eisen van het spel, terwijl een geschikte cooling-down helpt om het herstel te ondersteunen. Maar dit zijn slechts kleine onderdelen van een veel groter geheel.
Op welke spiergroepen richten we ons?
We richten ons voornamelijk op het onderbeen, met name de kuiten, quadriceps, hamstrings en bilspieren, omdat volleybal veel springen en landen met zich meebrengt. We werken ook aan de rompspier en het schoudercomplex, inclusief de rotator cuff en de stabiliserende spieren van het schouderblad.
We leggen sterk de nadruk op motorische controle en gewrichtsstabiliteit. Eenvoudig gezegd betekent dit dat we het lichaam leren zijn bewegingen beter te controleren en een sterke en stabiele basis creëren van waaruit kracht kan worden gegenereerd.
Bijvoorbeeld, tijdens een volleybalsmash moet kracht efficiënt worden overgedragen van de benen via de romp naar de arm. Tegelijkertijd moeten de kleinere stabiliserende spieren rond de schouder het gewricht onder controle houden terwijl de grotere spieren explosieve kracht genereren. Deze combinatie van stabiliteit, controle en kracht is belangrijk voor zowel prestaties als blessurepreventie.
Wat is je grootste uitdaging bij No Blockers?
Elke speler heeft verschillende sterke punten, zwakke punten en individuele kwetsbaarheden. Als fysiotherapeut die met een team werkt, is het doel om sportwetenschap te gebruiken om aan deze individuele behoeften te voldoen en tegelijkertijd een praktisch programma te creëren dat voor het hele team werkt. Daarom zijn meten en observeren zo belangrijk. Objectieve gegevens geven ons waardevolle informatie, maar het is even belangrijk om te begrijpen wat we op het veld zien en hoe elke speler op de training reageert. Het combineren van gegevens met klinische observatie stelt ons in staat om beter geïnformeerde beslissingen te nemen over training, herstel en blessurepreventie. Ik monitor spelers ook op tekenen van overbelasting, vermoeidheid of terugkerende problemen en pas oefeningen aan wanneer dat nodig is.
Wat zijn de top 5 valkuilen bij volleybal en hoe overwinnen we die?
- Slechte fysieke capaciteit en bewegingskwaliteit, zoals zwakte, spieronevenwichtigheid of stijfheid, dat wil zeggen rond de enkel, knie en schouder.
- Slechte techniek en bewegingsstrategieën, met name bij het springen en landen. Dit kan met name belangrijk zijn voor posities met hoge springvereisten, zoals middenblokkeerders en diagonalen.
- Beperkte kennis van belastingbeheer en herstel. Spelers moeten begrijpen hoe ze hun trainingsbelasting moeten beheersen, wanneer ze moeten doorzetten, wanneer ze moeten herstellen en wanneer ze moeten stoppen. Ze moeten zich ook bewust zijn van het belang van schoeisel, voeding, hydratatie, slaap en andere herstelgewoonten, en het allerbelangrijkste is dat ze zich op hun gemak voelen om te vragen wanneer ze twijfelen of begeleiding nodig hebben.
- Te vroeg terugkeren naar de sport of zonder de juiste criteria na een blessure. Deze beslissing moet gebaseerd zijn op fysieke en mentale gereedheid en functioneel vermogen, in plaats van simpelweg op het genezen van weefsel of het aantal dagen sinds de blessure.
- Mentale en cognitieve paraatheid, concentratie, opwindingstoestand, zelfvertrouwen en het vermogen om gefocust te blijven, met name onder vermoeidheid of druk, kunnen allemaal van invloed zijn op de prestaties en het blessurerisico.
We werken hieraan door middel van volleybalspecifieke warming-ups, kracht- en conditioneringstraining, balans- en landingsoefeningen, progressieve belasting, herstelstrategieën en regelmatige monitoring. We gebruiken ook gecontroleerde wedstrijsituaties, zoals vriendschappelijke wedstrijden en verschillende rotaties, om spelers te helpen zelfvertrouwen op te bouwen en betere beslissingen te nemen onder druk. Sommige van deze aspecten ontstaan op natuurlijke wijze tussen de fysiotherapeut, de technische staf en de spelers zelf.
Wat kunnen we van u verwachten in het komende seizoen?
Momenteel analyseer ik de gegevens die we tijdens ons afgelopen seizoen hebben verzameld naar aanleiding van het pilotprogramma voor blessurepreventie (IPP) bij No Blockers. Momenteel werk ik aan een wetenschappelijk artikel op basis van deze voorlopige bevindingen.
Komend seizoen ligt de focus op het gedurende het seizoen longitudinaal volgen van de spelers, waarbij hun aanpassing aan onze nieuwe trainingsaanpak, het optreden van blessures, het herstel en de fysieke/mentale gereedheid nauwlettend worden gemonitord. Dit zal ons in staat stellen om blessurepatronen in de tijd beter te begrijpen en te onderzoeken hoe een gestructureerde blessurepreventieaanpak kan bijdragen aan een gezondere en meer consistente deelname aan volleybal.
Een andere belangrijke focus zal liggen op voorlichting over gezondheid en blessurepreventie, om spelers te helpen een beter begrip te krijgen van herstel, trainingsbelasting, vermoeidheid, veelvoorkomende volleybalgerelateerde blessures en hoe ze vroege waarschuwingssignalen kunnen herkennen.
Voor mij is het meest opwindende deel het bouwen van een cultuur waarin fysiotherapie niet alleen iets is dat je nodig hebt als je geblesseerd bent, maar een integraal onderdeel van gezond blijven, je aanpassen aan trainingsvereisten en presteren op je best.
